pod moją lewą pachą
w ciepłym gnieździe
żyje ptak serca
bije ptak serca
zdławionymi skrzydłami
pierze wydarte
w wietrze mieszka
król lubił chronić głowę
w ciepłe pachnące gniazdo
pod moją lewą pachą
bowiem król bał się śmierci
ona stała na zewnątrz
zgarniała wydarte pióra
zimną ręką
usypiała wiatr
Halina Poświatowska
Niczym kręgi na wodzie
Istniejemy przez jakiś czas
Porywa nas wirujący świat
A czas pochłania i zaciera nasz ślad…
Byłaś serca biciem, słowom nadawałaś sens
Pozostały tylko słowa…
Puste słowa, którymi próbuję dopisać
Brakujące rozdziały w niedokończonej Księdze Życia.
Jak bańka mydlana
Mieniąc się kolorami tęczy
Wirowałaś przed oczami
I zachwycałaś wszystkich w koło
Nagle pyk… Już nie ma…
Choć trwało to zbyt krótko
I już się nigdy nie powtórzy
Zawsze to wspominać będę
Z drżeniem serca i łzą w oku.
Zbieram rozsypane kryształy wspomnień
I choć ich blask cieszy tylko przez chwilę
Ostre krawędzie uwierają, a ciężar przytłacza
Uparcie schylam się po kolejny
I uważnie rozglądam się
Żeby żadnego nie przeoczyć.
Znowu przyszła do mnie samotność
choć myślałem, że przycichła w niebie
Mówię do niej:
– Co chcesz jeszcze, idiotko?
A ona:
– Kocham ciebie.
Jan Twardowski
Dokąd zmierzasz wędrowcu
Samotnie idąc przez świat.
Znasz cel swej wędrówki
A może szukasz wczorajszego dnia
![j0399956[1]](https://andrzejphoto.com/wp-content/uploads/2010/10/j039995611.jpg "j0399956[1]")
Pod maską skrywam swoją twarz
U stóp mych leży cały świat
Rozśmieszam gawiedź to tu, to tam
A domem mym…
A domem mym cyrkowy wóz
A przyjacielem kulawy Jan
Co jako chłopiec z trapezu spadł…
Lecz co to ? Orkiestra tusz !!!
Więc Pa, wołają mnie…
Show must go on….
Kamienne Anioły ze smutnymi oczami
Stoją milcząco na straży…
A może to tylko pokuta ?
Zaklęte w kamień
Za ich wcześniejszą obojętność
Na cierpienie i wołanie o pomoc.
Niewypowiedziane słowa,
których już nie wypowiedzą Twoje usta
Czułe gesty,
ulotne jak dmuchawce niesione wiatrem
Puste ławeczki skrywające w swym milczeniu
tajemnicze szepty kochanków…
Tylko fotografia 
